Absences

There is a road crumbling for lack of feet

A song undone by want of voice

A pair of wings waiting for a bird

Words not yet composed into poetry

Light yet un-seen because of too much light

Chocolates melting for want of tongue

Grapes that yearn intoxication

And there’s a small corner

In our many worlds

A country unnamed

For want of citizenry.

Moving sunsets

Smudged faraways 
are for the impatient 
they don’t recede as believed 
 but blur upon the decision to seek; 
but then there are sunsets 
that come seeking 
for there are hearts 
 that respect 
that touch not the touch-me-nots 
not for fear or inability 
or any reason that can be explained, 
these are hearts protecting ember 
from gushing water and howling wind – 
sunsets come a-visiting 
in the kindred ways of flame 
for two hearts burn better 
and warm the clarities of togethernesses 
that were or will be 
or simply
meant to be.

A petition to stones

So let there be stones
beautiful ones
cut by hand or time
with edges that can wait 
for moonquake and anarchy
those necessary preconditions
for bloomage and bleeding
mirrors that fracture desolate skies
and trigger
the eruption of rainbows,
stones gathered 
from every stoning
that turned broken bodies
into words
to re-cleanse
our desecrated hearts.

A short love story

A long, long time ago
from a touchstone of poetry
two sparks flew
one was Lime Green
and the other Turquoise Blue
they didn't flare and die
as sparks usually do
but encounter begged 
mortality was shelved
and spark became ink.

So they flowed 
these thin rivers 
side by side
close but without convergence
in early-day coyness
one in Lime Green
the other in Turquoise Blue,
riding over and around
impediments
to fashion words
that touched one another
in the tumble 
on inevitability
and surprise.

Death comes
and it did
leaving a blank page
at ledger-end
and a touchstone
asked:
what can be said
of limestone and granite
that fire nothing into verse
and hearts that hold back ink
in an October
made for word? 

Past Perfect

A memory-trick
like camera options
that blur
to the point of irrelevance
brush off
our uglinesses.

මස්ඉඹුල

පට්ටගැහූ පොත් වලින් 

ඇහිඳගෙන වචන ඔහු

ජීවිතෙන් 

වහරෙහි රටා

සියළු නෙත් යොමා දෙස

දකියි විනිවිද දකියි

ඔහු කියවයි කියවයි

නොදන්නා තැනෙක සිට

රූපක එකට හමු වෙන

අන්දරය හා අන්දරේ

දෙදෙන උනුනගෙ රෙදි ලිහා ලන

එකවර මහ හිනාවක් පුපුරවන

වෙන්න බැරි හුටප්පරයක් අසල

නවතී..

මට සහතිකයි, එවිටයි වචන ආවේ ඔහුට

තුරුහිසින් මුදුන් මුලෙන්

අඹ පළුවකින් ඉලිප්පී

ඇබින්දක් දොළු වුන අන්නාසියකින් මිරිකී

පිටුපස නිදන කුටියක දුක් කඳුලකින් ආසුත

ඝර්ම සුලඟෙන් උකහාගෙන

මතක පරයන මන්තර 

විස්මයෙහි මියැසිය

නෙලාගෙන අඩි ලකුණකින්  

බුඩෙකුගෙ අසතුටෙන්

අව්වටයි වැස්සටයි අහුවුන

ඔහුගෙ හදවත පාත්තරයකි

යටහත් බව පහත් බව 

එකවර කාල්ගෑමට

ඔහු එනිසා පිසී අන්දර

සහ තලුමරයි කවි 

රස ලෝලයෙක් විලසට

මහ මිළක් ගෙවමින

හොඳ අවන් හලෙහි ඔහුගෙම

සෑහෙන කෑම වේලක්

අත ඇති මිළට සරිලන

එපමණක් මට ඇති

එද මම ඔහු ගැන ලියමි, එය මට සහතිකයි

ඒත් මේ නිහඬ කෝකියා

පරිකල්පනය මෘදු කරන්නා

සියලු දේ දීමෙන් ඔහුට හැකි

සංතුෂ්ටියෙන් පිරුනු බව තමා දැන ගනියි

පිරෙන විට කුසගින්නේ යළි යළිත්

පුදයි සිය කුස

කාව්‍යමය තෘප්තියට..

දොර දොර හිඟා ගියෙ ඔහු

පාත්තරයක් අරන්

මේ සන්නාසියා

අම්බලමක ඉඳන් 

අලංකාරික උමතුබව අතර

'අනේ පදයක්

හරි දෙකක්

කවි ගින්නේ ඉන්න මිනිහෙකුට..

අනේ පිංකරන...'

ඔහු හිඟා කෑවේය

දුන්නෝය ඔවුහු

අකුරු දත් අය 

වදන් ළඟ තිබුණු අය

සහ තවත් දත් අය

නිහැඬියාව හා අවකාශය

උඩින් ඉස තුනපහ යෙදූ

අලුත් කාසි වලටත් ජය

ඔහු නෙළුවේය, තේරුවේය

මේ විමසුමැති නෙලන්නා

වදන් ඔසු 

වේදනා නසන මෙන

දිවියෙහි සුව නොවන රෝදුකට

විටෙක සිනහවක් අවුස්සන

තව වරෙක කුඩා තුඩකින් අනින

කඳුලක් දෙකක් ඇහැරවන

ඔහු නෙළුවේය, හොඳ කළේය

කම්බ අතරෙහි පොත් කළෙය

කවි

ලොවම ගලවනු නොහැකි

නමුත් කියවන එකෙක් දෙන්නෙක්

බේරිය හැකි

කවි පින් හිතැත්තා

කුණුකඳු ගොණු කරන්නා

මිහිරි මතකය යළි යොදන්නා

දුස්සීන පෙරළවන්නා

අන්දර ගොතන්නා

රටක් හා මිනිසුන්

පබඳක් නොවෙන කිසිවිට 

පබඳක් බවට නොහෙලන

ජාතක මවන්නා

කවි දානපතියා

මිතුරු  ගුරුවරයා

අලුත් අවුරුදු දිනෙක

මහළු මිනිහෙක් වලපවන්නා

මේ දිගු සැහැල්ල ම

කෙටිකළ නොහැකි මට

මම නොවෙන නිසා ඔබ

ඔබ දිගු රජ කතා

කවි බිඳු වලට හකුළන

සූර හද සිපුමකින්

වචන පෙරලන කතා වැව් ලෙස

මේ දිගු සැහැල්ලම

මහ පුරසාරමකි:

දැන් මම දනිමි

යමක් 

අමතක කළ නොහැකි.

'Masimbula' නමින් මා මිත්‍ර මහින්ද ප්‍රසාද් මස්ඉඹුල ගැන ඉංග්‍රීසියෙන් ලියු කවියක් මෙසේ සිංහලට නැංවුයේ හෂිත අබේවර්ධන යි. You can read the original here.

Love, its poverties and faculties

Nazim never wrote them
beautiful words
go unwritten
the most beautiful that is,
like oceans and mountains
the most beautiful of them
never crossed and never climbed
such are the poverties 
that love confers,
and yet
the most beautiful words
need not be spoken
the most beautiful seas 
can be far away
like the most beautiful mountain
they can remain insurmountable 
for ocean knows
like mountain does
and the unspoken 
is nevertheless read
such are the faculties
that love confers.